من کجای این بخشایش بی پایان ایستاده ام؟

 

دستانت را به من بده

 

میخواهم در مهربانی تو تکثیر شوم     

 

 

   

از آفتاب نیز واهمه داری

 

وهنوز باران نزده پنجره را بسته ای !

 

تو خود قضاوت کن

 

حا صل ضرب این همه نا مهربانی در این بی نهایت عشق

 

 چه می شود؟

 

 

 

پس از روزها

 

تنها نگاهی؟

 

آیا این تاوان تمام صبوری کردن های من است؟

 

خیالی نیست

 

"نظری انداختی و من عاشق آن یک نظرم"

 

 

 دلــــــم تنگ است

 

انگار چیزی از سلاله ی یک غم غریب

 

لحظه های مرا به احتضار میکشاند

 

و ریسمان بغضی

 

احتقان مرا تسریع میکند

 

بادی نمی وزد

 

و صدایی در من فریاد میزند:

 

               "  بگذار گلویت آواز بخواند

 

                     تا عقده های دل بیقرارت را

 

                             در لخته های خون

 

                                بیرون تف کند "

 

آواز میخوانم و سوت میزنم

 

سوت میزنم  و آواز میخوانم...

 

وقتی

 

در سلول سلول تنم

 

یخ میبندم

 

خورشید را شاهد گرفتن

 

جنایت است

 

له میشوم

 

زیر این قضاوت کور

 

و ریسمان رعایت

 

گلوی اعتماد مرا میفشارد

 

از خواهش تن میآیم

 

و از عشقی که در زمین زاده شده

 

و تکثیر میشود این بغض

 

               در بند بند تنم...

 

 

 

باران لا بشرط میبارد!

 

با خنجری آخته

 

به دیدار تو می آیم

 

شوق واپسین  دیدار است این؟

 

که روحم را ضرب گرفته:    

                     

                یک     

                         

             دو    

               

              یک   

                         

              دو....

 

یک خنجر از من

 

 یک بوسه از تو

 

یک نفرین  ازمن

 

تو در نبض خنجر من ضرب می شوی

 

من در بوسه هایت

 

و هردو  در نفرین!

 

باران همچنان لابشرط می بارد

 

 

وقتی صدایی ندارم تا کلمات
 

درپرده ی آن نواخته شوند

 

بدرود !

 

بدرود!

نوشته شده در تاریخ سه شنبه 29 تیر 1389    | توسط: سارا رضوی    |    نظرات()